Vanuit Canazei (zuidzijde) slingert de weg door de sparrenbossen omhoog. Na ongeveer zes kilometer klimmen takt de weg naar de Passo di Sella naar links af. Rechtdoor is de Passo di Pordoi. De steile, rotsachtige wanden van het Sellamassief rijzen hier omhoog. De kwaliteit van het wegdek is en blijft tot aan de top goed. Dit tweede deel van de Sella is het zwaarste deel en maakt van de Sella van Sella-Ronda kwartet Pordoi, Gardena en Campolongo de zwaarste. Stukken van tien procent zijn in dit deel geen uitzondering. 

Hoe hoger des te dunner de begroeiing wordt en in de buurt van de Sellapas logischerwijs helemaal ophoudt. Op pashoogte staan net zoals op de Pordoi, maar beduidend minder in aantal, hotels en restaurants. Vanaf hier vertrekken diverse wandeltochten. Na zes kilometer afdaling richting het Val di Gardena takt de weg rechts af richting Passo di Gardena, de weg rechtdoor gaat naar de plaats Selva di Val Gardena.

Aan beide zijden van de 2244 meter hoge Passo di Sella liggen twee belangrijke wintersportplaatsten: Selva di Val Gardena (noordzijde) en Canazei (zuidzijde). In Selva is een school gevestigd voor het vervaardigen van houtsnijwerk, een specialiteit van het dal.

De Passo di Sella ligt nabij het Sellamassief. Rondom dit massief kan men de zogenaamde Sella-Ronda rijden. Deze ronde gaat over vier passen: Sella, Gardena, Campolongo en Pordoi. Het Sellamassief is een van de fraaiste Dolomieten en tevens een belangrijke wintersport gelegenheid. Het hoogste punt van het massief is de Piz Boè. De top ligt op 3151 meter hoogte.

De Passo di Sella heet Jëuf de Sela in het Ladinisch en Sellajoch in het Duits. Sella betekent zadel in het Italiaans. Vermoedelijk heeft het met de vorm van de pas of het Sella massief te maken.

Zeventien keer is de Passo di Sella opgenomen in het parcours van de Giro d’Italia. De eerste passage vindt in 1940 plaats. Gino Bartali pakt er de punten voor het bergklassement. Meer over deze Giro en etappe in het verslag over de Pordoi. Vele grootheden komen als eerste boven: Coppi, Fignon, Pantani, Simoni. Een naam die helaas ontbreekt, gezien zijn achternaam en die van de passo, is die van Emanuele Sella. In de beginjaren van dit millennium prijkte zijn naam regelmatig bovenaan de lijstjes der doorkomsten. Sella, op 9 januari 1981 geboren te Vicenza, wordt in 2004 prof bij Ceramica Panaria. De pocketklimmer (1 meter 65) en lichtgewicht (56 kilogram) wint tijdens zijn eerste deelname aan de Giro gelijk de etappe in Cesena. Zijn hele carrière tot zijn wielerpensioen in 2014 rijdt hij enkel de Giro als grote ronde. In de Giro van 2008 speelt hij een hoofdrol. Hij wint achtereenvolgens twee Dolomietenetappes met aankomst op Alpe di Pampeago en de Passo di Fedaia. De daarop volgende etappe wordt hij tweede tijdens de klimtijdrit naar de Plan de Corones (Kronplatz) en heeft het toenmalige groen als leider van het bergklassement stevig om zijn ranke schouders. Ook wint hij de een-na-laatste etappe over de Gavia, Mortirolo en Aprica en wordt daags na deze koninginnenetappe definitief als bergkoning gekroond. 

Op 5 augustus 2008, na een dopingcontrole van de UCI, wordt Sella echter positief bevonden op CERA, de derde generatie EPO. Na een gesprek met de advocaat Ettore Torri, erkent Sella het gebruik van doping, gaat ermee akkoord om mee te werken en wordt geschorst met ingang van 18 augustus 2009. Alle ritoverwinningen van de afgelopen Giro 2008 alsmede zijn bergtrui worden hem afgenomen.

Na zijn schorsing keert Sella terug in het team van Androni Giocattoli van Gianni Savio. In zijn nieuwe shirt wint de hij Internationale Week van Coppi en Bartali. Voor dit team wint hij nog de Coppa Agostoni en de Gran Premio Industria e Commercio di Prato. In 2015 komt hij tijdens de Trofeo Laigueglia ten val. Het luidt indirect het einde van zijn carrière in. Aan het einde van datzelfde jaar slaagt Sella er niet meer in om een nieuw team te vinden. Buiten trainingen om zal hij in professioneel verband nooit zijn stenen naamgenoot als eerste bedwingen.

Van tevoren heb ik een uitgekiend eten en drinkplan in elkaar gezet. Aan de voet van de Sella ga ik voor het eerst mijn kleine bidons (gewichtsbesparing) met sportdrank vullen tijdens een van de vele bevoorradingspunten. Vlot zet ik de fiets aan de kant en laat mijn kruikjes door een van de vele vrijwilligers met citroendrank (lekker fris) vullen. Ik steek nog een reep bij me, pak de fiets en … l’histoire se repétè … aansluiten in de rij met klimmende wielrenners.

De Passo di Sella is een ander paar mouwen dan de Campolongo en de Pordoi. De eerste kilometers zijn behoorlijk zwaar; doordat we naar verhouding langzaam rijden, voel ik de stijging niet op nauwelijks. Ik heb zelfs de tijd om wat om me heen te kijken en geniet daarom van het Sella-massief aan mijn rechterhand en het weidse uitzicht aan mijn linkerkant. Ik wurm mijn telefoon met mijn rechterhand uit een van de zakken op mijn rug, stuur langzaam naar links en maak al fietsend wat foto’s van het overweldigende uitzicht. Na een kleine zes kilometer neem ik de derde pas van de dag. Three down, four to go.

Na de Maratona beklimmen we nog tweemaal de Passo di Sella. De eerste van de twee onder ijskoude en natte omstandigheden, nadat we eerste de Passo di Fedaia hebben beklommen en de gesmolten chocoladereep in Canazei hebben weggewerkt. De eerste kilometers van de Sella miezert het nog, waarna de hemelsluizen met het ijskoude douchewater worden opengezet. Als een stel verzopen katten arriveren we op de top. We warmen ons wat op in het toeristenwinkeltje, waarna we de afdaling inzetten. De laatste der Sella beklimmingen - enkele dagen na de regenrit - rijden we in andere omstandigheden.  De zon schijnt uitbundig, de temperatuur is aangenaam, de lucht is blauw en vier wielrenners (of Teletubbies) voltooien de Sellaronda gauw.