De brug over en rechtdoor de steile negen procent gemiddelde aanvangsfase van de Sella Carnizza. Het begin is afwisselend met open en schaduwrijke stukken langs de drooggevallen witte rotsachtige bedding van de rivier die in het voorjaar ongetwijfeld meer vocht produceert dan in de zomer.

Na de eerste redelijk zware kilometer zwakt de Carnizza flink af. De contouren van de eerste huizen van het dorp Lischiazze kondigen zich aan. Veel geblaf van vierpotige schepsels weerklinken in het dorp met voornamelijk wit gekleurde huizen gelegen in een dal omgeven door hoge bergkammen. Eenmaal de bebouwde kern uit volgt een parkeerplaats voor wandelaars en een oversteek van de al eerder genoemde drooggevallen rivier. Het is gedaan met de aangename stijging van vijf procent.

Direct na de brug volgen twee haarspelden elkaar spoedig op. De Carnizza onderwerpt zijn beklimmers aan de eerste proeve van bekwaamheid. Groot voordeel is het schaduwrijke beukenbos waardoor de temperatuur ook in hartje zomer aangenaam blijft. Minder aangenaam is de volgende kilometer. Deze is namelijk vijftien procent gemiddeld met nauwelijks momenten van herstel. Het gegroefde wegdek zorgt voor een bemoeilijkte rolweerstand die tezamen met de hellingsweerstand bijna het ultieme van de renner vraagt. Van de nabije omgeving is tot aan de top door het geboomte weinig te zien. De een-na-laatste kilometer is met tien procent gemiddeld relatief aangenaam. Hier kunnen de benen - mede door enkele scherpe tornanti - haarspeldbochten - enige rust vinden. Wat wacht is de ultieme kilometer van een bijna sadomasochistisch genot. Weliswaar minder dan de eerder genoemde vijftien procent, maar met veertien procent na al het sloop en beukwerk een monsterlijk deel van de Sella Carnizza. Een laatste haarspeldbocht en honderd meter verderop wacht de verlossing; het bord met Sella Carnizza. Missie volbracht! Voor wie na de inspanning lekker wilt lunchen; even doorrijden. Gelegen in een open met gras begroeide vlakte liggen twee restaurantjes met lokale producten. Wel contant geld meenemen, want pinnen kan hier anno 2018 niet.

De Sella Carnizza is een 1.086 meter hoge pasovergang vlakbij de Sloveense grens gelegen in de westelijke Julische Alpen tussen Val Resia en Val Uccea. Nabij de Carnizza liggen de toppen van de Musi (1.864 meter) en ten zuiden de Monte Chochiaze (1.511 meter). De nabijgelegen Zother is één van de laatste hoge bergruggen nabij de Italiaanse-Sloveense grens. De Carnizza behoort met de beide dalen tot de gemeente Resia. De Carnizza is ‘s winters afgesloten voor algemeen verkeer en is verder alleen van regionaal belang. Net ten noorden van de pas begint het Parco naturale di Peralpi Giulie. Het oostelijk van de pas gelegen dorp Uccea ligt op enkele honderden meters van de Sloveense grens. 

De zuidelijk gelegen Passo di Tanamea is in tegenstelling tot Carnizza een betere verbindingsweg om van Italië in Slovenië te komen. Vlak bij de top van de twaalf kilometer lange Tanamea staat het uit de rotsen uitgehouwde fort van Tanamea. Samen met enkele andere forten maakte het deel uit van de Gorizia verdedigingslinie. Deze linie speelde een belangrijke verdedigende rol tijdens de Koude Oorlog. Zo maakte het deel uit van het IJzeren Gordijn - de grens tussen het kapitalistische Westen en het communistische Oosten. Het communistische Slovenië behoorde indertijd tot het door Tito geregeerde Joegoslavië.

Tot op heden zijn de Carnizza alsmede de Tanamea niet in de Giro beklommen. Slovenië werd daarentegen in 1922, 1971, 1994, 2001 en 2004 aangedaan. In 2001 eindigde de 10de etappe in de Sloveense hoofdstad Ljubljana met een sprint overwinning van Denis Zanette. Dario Frigo reed al enkele dagen in de roze leiderstrui. De Italiaan zal na afloop van de negentiende etappe door zijn team Fassa Bortolo uit de Giro worden gehaald, nadat de politie bij een inval in Frigo’s kamer dopingproducten heeft gevonden.

 

In Slovenië schijnt dan nog de spreekwoordelijke zon over het Giro-peloton als men voor de elfde etappe start in Bled. Via een noordelijke lus komt men even op Italiaans grondgebied om via de Passo del Predil Slovenië weer binnen te rijden. Als men na de afdaling in Zaga rechtsaf was geslagen had de Giro de Carnizza voor het eerst - zij het via de makkelijke kant - kunnen beklimmen. De organisatie koos er echter voor de weg in zuidelijke richting te vervolgen om te finishen in Gorizia. De Spanjaard Pablo Lastras wint hier op vertrouwd Italiaans grondgebied door op vier kilometer van de meet uit de kopgroep te demarreren en onbedreigd de etappe te winnen. Lastras zal bijna twintig jaar in het profpeloton rondrijden en uitsluitend koersen voor de ploegen Banesto, Illes Baleares, Caisse d’Epargne en Movistar van de iconische Eusebio Unzué, die onder meer Pedro Delgado en Miguel Indurain onder zijn hoede had. Deze Lastras wint naast ook etappes in de Tour de France, Vuelta a Espana én in de Tour de Suisse.