Officieel begint de klim vanuit de Toscaanse stad Bibbiena een kilometer of twintig ten noorden van Arezzo. Vanuit hier loopt de weg gedurende een kilometer stevig door de bebouwing omhoog. Wat volgt is een lange bijkans vlakke zes kilometer lange aanloop naar de voet van de klim naar het Santuario della Verna. Deze voet ligt kort na de splitsing Strada Provinciale Alto Corsalone - SP 208 della Verna. Eenmaal de brug over het riviertje de Corsalone genomen begint het klimwerk. De eerste kilometers kronkelt de SP 208 door een gemêleerd bos waar het grote delen van de dag schaduwrijk en derhalve redelijk koel is. Voorbij het gehucht Dama verandert het asfalt van gegroefde in pikzwart-vers-aangelegd. Eenmaal voorbij het volgende dorpje Casenuovo, waar de geur van de warm gestookte pizzaoven het reukzintuig in overdaad prikkelt, verandert de kwaliteit van het wegdek wederom. Waar het vorige stuk lijkt op het aaien van een zwarte gladharige kat, is deze strook vergelijkbaar met de huid van een schurftige lapjeskat. Met het verdwijnen van de bomen neemt de temperatuur toe maar ontvouwt zich een prachtig panorama. 

In Chiusi della Verna volgt een korte afdaling waarna de laatste vier redelijk eenvoudige kilometers naar het heiligdom beginnen. De weg slingert met een gemiddelde van vijf procent door een sparrenbos omhoog. Na enkele parkeerplaatsen houdt het asfalt op te bestaan. Een omgekeerd kasseienpad volgt. Kuiltjes in plaats van kopjes. Eenmaal bij het Santuario word je geacht je trouwe carbon/alu/stalen vriend aan een zelf meegenomen slot te koppelen en te voet je weg het santuario te vervolgen. Genoeg geestelijken of vrijwilligers die je - zoals het mijzelf betrof - jou en je tweewieler vriendelijk doch dringend verzoeken de omgekeerde weg richting uitgang te nemen.

Na de korte afdaling van het Santuario bestaat de mogelijkheid tot een uitstapje van twee kilometer naar de nabijgelegen Valíco dello Splugo. Een redelijk eenvoudige klim door het open landschap naar een officiële pas die in 2000 door de Giro werd aangedaan.

De berg van Sint Franciscus van Assisi. Het is een bijzonder heiligdom midden in het gebied van de Casentino gelegen in het oostelijk deel van Toscane midden in de Apennijnen. Hier trok Sint Franciscus vanaf 1213 zich jaarlijks terug. De gehele berg is hem door een graaf geschonken. Het was op deze plek op 14 september 1224 dat hij, uitgeput en ziek om het Lijden van Christus deel te hebben, de stigmata ontving. Volgens de overlevering daalde God neer in de vorm van een gekruisigde engel en brandde de wonden in zijn handen op de plaatsen waar Jezus aan het kruis was genageld. Franciscus van Assisi was de eerste mens aan wie dit wonder zich openbaarde en door de kerk werd onderkend.

Het Santuario is te voet en per fiets bereikbaar vanuit het lager gelegen dorp Chiusi della Verna. Op het terrein bestaat uit een plein met een groot houten kruisbeeld, het 15de eeuwse klooster met daarin een museum, een kleine kerk van Santa Maria degli Angeli. Zeer het bezoek waard is de sobere Basilica Maggiore waarin de mantel en andere voorwerpen van Franciscus bewaard worden. In het verlengde ligt de gang met de beschilderingen van de stigmata. Nabij de gang zijn twee grotten te bezoeken waarin Franciscus zou hebben geslapen en gemediteerd.

Franciscus van Assisi, geboren als zoon van een rijk edelman, bekeerde zich aan het begin van de dertiende eeuw tot het Christendom en wierp daarmee zijn losbandige levensstijl van zich af. Hij stichtte de kloosterorde der Franciscanen. Twee jaar nadat hij de stigmata had ontvangen, kwam hij te overlijden. Op zijn graf werd - na de heiligverklaring door Paus Gregorius IX - de Franciscusbasiliek gebouwd.

De Giro karavaan heeft nimmer het heiligdom aangedaan. Daar de weg doodloopt zou automatische de finishlijn hier getrokken moeten worden. De vraag is of alle heiligen op de berg - ondanks het gegeven dat wielrennen als een katholieke sport wordt gezien getuige de vele inzegeningen tot diverse pausen aan toe - zitten te wachten op het sodom en gomorra dat de karavaan eveneens is. Een financiële component zal ongetwijfeld ook meespelen.

De nabijgelegen Passo dello Splugo - Valíco dello Splugo - komt in het jaar 2000 voor in het parcours van de Giro d’Italia. Dat jaar debuteert de jonge Drent Karsten Kroon in de Giro wat tevens zijn eerste grote ronde is. In zijn boek “Kronieken” schrijft hij er het volgende over.

‘Het was de tweede etappe van de Giro, een lastige rit van 225 kilometer van Terracina naar Maddaloni. Voor de rit maakte ik me druk of ik wel binnen de tijdslimiet zou kunnen finishen, ik had geen idee waar ik stond ik het peloton. Maar in mijn jeugdige enthousiasme probeerde ik toch mee te gaan in ontsnappingen. En de Saeco-mannen van Mario Cipollini zorgden er wel voor dat er geen grote en sterke groep wegreed. Met wat geluk én goede benen belandde ik in de kopgroep van vijf. Mijn kameraden voor wat een heroïsche dag zou worden waren Guitierrez, Moreni, Aggiano en Tosatto. Ik dacht zeker te weten dat we niet voor de overwinning reden dus ging ik vol voor de troostprijs, de bergtrui. Ik wist alle bergsprints te winnen dus ging ik als niet-klimmer de volgende dag starten in de bergtrui. Ik wist die trui uiteindelijk op wonderbaarlijke wijze bijna twee weken te behouden, mede dankzij het gecontroleerde rijden van de knechten van Cipollini. Zo mocht ik dus als broekie twee weken lang na afloop van de rit het podium op om gehuldigd te worden en champagne te spuiten. De eerste dagen was dat fantastisch, maar na een paar dagen merkte ik dat de rondemissen er toch niet zo blij mee waren. Kroon? Die kenden ze niet. Zij wilden Marco Pantani, Francesco Casagrande of Gilberto Simoni kussen! Vooral een van die missen begon me op een gegeven moment vreselijk de keel uit te hangen. Ze had een air van hier tot Tokyo, maar mooi was ze niet met haar scheve neus en kleine tietjes, en ze had ook nog eens een verschrikkelijke stinkadem. Na een dag of tien negeerde ze me volledig, en ik besloot dat het tijd was om wraak te nemen. Op het podium ging ik met mijn metalen Time-plaatjes op haar tenen staan. Het is daarna nooit meer goed gekomen tussen ons.’

Kroon, die tijdens de achtste etappe van Corinaldo naar Prato, op de Splugo als eerste boven komt verliest uiteindelijk zijn groene trui. Ook komt hij met het groen om de schouders ten val tijdens de eerste helft van deze Giro. Zowel in de Tour als in de Vuelta pakt hij - weliswaar voor een dag - de trui van het bergklassement. Opmerkelijk detail dat hij de Spaanse trui op 11 september 2001 verovert en het Franse equivalent op de dag van de aanslagen in Londen.