Emilia Romagna ligt in het hart van Italië en grenst aan de Adriatische zee met enkele beroemde badplaatsen waarvan Rimini veruit de bekendste en populairste is. De zuidgrens van Emilia-Romagna wordt door de Apennijnen gevormd. Het overgrote deel van de zevende regio - qua grootte - van Italië is vlak. De Po - de langste rivier van Italië - is verantwoordelijk voor het vlakke landschap alsmede het vruchtbare gebied waar veel landbouw wordt gepleegd. Het levert de regio de bijnaam 'de broodmand van Italië op. Hierdoor is de regio zeer welvarend en één van de rijkste van Italië. Emilia-Romagna omsluit één van de kleinste landen in Europa: San Marino.

Emilia-Romagna dankt zijn naam aan twee voormalige regio's: Emilia en Romagna. De eerste is vernoemd naar de oude Romeinse weg Via Aemilia; een weg van Rimini (Arimini) naar Piancenza (Placentia) die op zijn beurt weer een verlenging is van de Via Flaminia (Rome naar Rimini).  De andere naam is afgeleid van de Romeinen. 

Naast de hoofdstad Bologna zijn Modena, Ferrara en Parma andere bekende steden. Modena is beroemd vanwege de Balcamico di Moden. Parma daarentegen is over de gehele wereld bekend vanwege de parmaham en de parmezaanse kaas, die in twee soorten is onder te verdelen: de duurdere en kwalitatief betere Parmigiano-Regiano en de Grana Padano. De Lambrusco is één van de bekendste wijnen uit dit gebied. 

Benito Mussolini (1883-1945) heeft de twijfelachtige eer één van de bekendste personen uit Emilia-Romagna te zijn. Hij was van 1922 tot 1945 de leider van Italië en stichtte na de Mars op Rome de fascistische staat Italië. De bondgenoot van Adolf Hitler (de as Berlijn-Rome) streefde naar een terugkeer naar de tijden van het Romeinse Rijk: het mare nostrum (onze zee; de gebieden rondom de Middellandse zee waar de Romeinen heersten). In 1945 werd hij opgepakt en geëxecuteerd.

Sinds 1909 wordt de Giro dell'Emilia verreden en was in 2016 toe aan de 100ste editie. Gewoontegetrouw wordt deze semi-klassieker in oktober verreden. Het parcours wisselt door de jaren heen. Een doorgang door de Apennijnen is echter traditioneel. De laatste jaren finisht deze voorbereidingskoers op de Giro di Lombardia met enkele lokale ronden in Bologna met de beklimming van de Santuario della Beata Vergine di San Luca. Deze 3,8 kilometer lange en deels steile klim tot het Santuario wordt de Monte della Guardia genoemd. Parallel aan de weg naar de top is een 666 bogen tellende galerij aangelegd - de Portico di San Luca -  zodat de bezoekers van de Santuario vooral droog of in de schaduw de beklimming kunnen doen. Enkele van de grootste namen uit de wielergeschiedenis sieren de erelijst: Merckx, Coppi, Bartali en Girardengo. De laatste is met vijf zeges recordhouder.

Op 14 februari 2004 in Rimini verloor Italië één van haar beroemdste en meest geliefde wielrenners onder dubieuze omstandigheden. 34 jaar eerder - op 13 januari 1970 - werd in Cesena op vijftien kilometer van de Adriatische kust Marco Pantani geboren. Pantani begon in 1992 met professioneel wielrennen, eerst bij de ploeg Carrera, later bij Mercatone Uno. Als wielrenner was Pantani een rasklimmer, die beslissingen forceerde tijdens beklimmingen. Door zijn korte lichaamslengte, kale schedel en grote oren had hij de bijnaam Il Elefantino (et Olifantje). Zelf gaf hij de voorkeur aan Il Pirata (de piraat) genoemd, getuige zijn bandana en piratereske baardje. Zijn carrière kenmerkte zich door grootse overwinningen en veel tegenslag.

In zijn debuutjaar 1992 won hij met overmacht de Baby Giro. In 1994 volgde de doorbraak in het profpeloton. Pantani won overtuigend twee zware Dolomieten-ritten in de Giro en werd tweede in het eindklassement. In de Tour van datzelfde jaar kon Pantani geen rit winnen, maar zorgde wel voor spektakel in de bergen. In Parijs eindigde Pantani als derde.

In 1995 kon Pantani zijn tweede plaats in de Giro niet verdedigen. Door een aanrijding tijdens een training moest hij aan de kant blijven. De Tour kon Pantani wel rijden. In de voorbereiding op de Tour toonde Pantani al goede benen door een bergrit in de Ronde van Zwitserland te winnen. De Tour verliep voor Pantani succesvol met twee spectaculaire overwinningen in de bergen, een rit naar Alpe d'Huez en de rit naar Guzet Neige. In het klassement kon hij niet meespelen en werd uiteindelijk dertiende. Op het WK in Colombia eindigde Pantani in een spannende wedstrijd als derde. Later dit jaar kwam hij hard ten val in de wedstrijd Milaan-Turijn. Na een lange revalidatie begon Pantani in 1997 weer met wielrennen, en in dat jaar won hij twee etappes in de Ronde van Frankrijk, waaronder de etappe naar Alpe d'Huez, die hij in een recordtijd beklom (37'35").

Na zijn grote successen in 1998 ging het snel bergafwaarts met zijn carrière. In 1999 raakte hij betrokken bij een dopingschandaal. Twee dagen voor het einde van de Ronde van Italië werd Pantani, die op dat moment het klassement aanvoerde en onbedreigd op zijn tweede overwinning in successie leek af te stevenen, uit de koers genomen vanwege een te hoog hematocriet-gehalte. Pantani werd de jaren hierop meerdere malen met doping in verband gebracht. In 2002 kreeg Pantani van de UCI een schorsing van zes maanden nadat in 2001 een spuit met insuline op zijn hotelkamer was gevonden. In deze jaren moest Pantani meerdere malen voor depressiviteit en drugsverslaving behandeld worden.

Het drama van de uitsluiting in de Giro van 1999 was het einde van de sportman Marco Pantani. In de jaren die volgden is Pantani nooit meer fysieke tegenslag tegengekomen maar door mentale problemen was hij niet meer in staat om, net als zijn concurrenten en zoals hij dit vroeger kon, voor zijn vak te leven. In 2000 was er nog een serieuze opleving in de Ronde van Frankrijk. Pantani won daarin twee ritten. De rit naar de Mont Ventoux was een indrukwekkende overwinning tegen Armstrong, die na de rit beweerde dat hij de rit had weggegeven. Pantani sprak dit de dag erop tegen. Hij zon op wraak en zijn tweede overwinning naar Courchevel was een bijna ouderwetse Pantani-overwinning. Ondanks de successen in deze Tour kwam zijn broze mentale gestel naar boven. Na een mislukte aanval in de laatste bergrit stapte Pantani uit de Tour. Deze actie werd hem niet in dank afgenomen door de Tourdirectie en zijn ploeg werd de daaropvolgende jaren dan ook niet uitgenodigd. Deze afwijzingen door de Tourdirectie demotiveerden Pantani. Hij voelde zich aangevallen en raakte verder in de put.

In 2003 kwam Pantani nog eenmaal sterk in actie tijdens de Ronde van Italië, waarin hij 14e werd. Dit werd zijn laatste grote uitslag. Ondanks dit resultaat, dat zeker gezien de voorgaande jaren goed was, raakte hij in een depressie en verdween uit de ogen van het publiek. Later in 2003 maakte Pantani bekend te stoppen met wielrennen. Vervolgens vereenzaamde hij en verergerden zijn depressies.

Overlijden

Enkele dagen voor zijn dood nam hij intrek in een hotel in Rimini. Daar werd hij op 14 februari 2004 's avonds dood aangetroffen, nadat hij niet was komen opdagen bij het diner. Verschillende media speculeerden over zelfdoding middels verdovende middelen. Na autopsie bleek een hartstilstand de doodsoorzaak. Latere persberichten gaven, volgens het persagentschap Ansa, een overdosis cocaïne als doodsoorzaak. Dit liet arts Giuseppe Fortuni weten aan de procureur die de zaak behandelde.

Op 2 augustus 2014 meldt de krant Gazzetta dello Sport dat het onderzoek naar de dood van Pantani heropend wordt. Nieuwe aanwijzingen zouden het parket van Rimini hebben aangezet alsnog een nieuw onderzoek in te stellen. In 2015 kwamen de onderzoeksresultaten van toxicoloog Franco Tagliaro naar buiten. De Italiaanse professor deed in opdracht van justitie opnieuw onderzoek naar de doodsoorzaak van de oud-wielrenner en kwam tot de conclusie dat hij is gestorven aan een cocktail van cocaïne en antidepressiva. Op 14 maart 2016 werd in een nieuw onderzoek beweerd dat Pantani de Giro van 1999 niet mocht winnen, omdat de camorra te veel gokgeld zou verliezen. Hierop werden zijn bloedstalen vervalst volgens het onderzoek. (bron: Wikipedia)