Het voornamelijk geaccidenteerde Lombardije ligt ingeklemd tussen Zwitserland en de Italiaanse regio's Trentino, Veneto, Emilia Romagna en Piemonte en komt qua oppervlakte op de vierde plaats van Italiaanse regio's. Het gebied valt landschappelijk uiteen in drie stukken: de Po vlakte, de grote meren en de Lombardische Alpen. De belangrijkste steden zijn Milaan, Bergamo en Brescia.

De naam Lombardije is afkomstig van de stam der Longobarden, een Germaans volk dat oorspronkelijk uit Scandinavië komt. De Longobarden regeerden het gebied tot 744 na Chr. tot Karel de Grote het gebied overnam en zich kroonde tot Koning der Longobarden.

Qua beroemde wielrenners is Lombardije sterk vertegenwoordigd: Ivan Basso, Felice Gimondi, Claudio Chiapucci. Met Alfredo Binda (1902-1986) kent de regio één van de grootste Italiaanse renners aller tijden. Met vijf overwinningen in de Giro is hij samen met Coppi en Merckx recordhouder. Gimondi is één van de weinige renners die de drie grote rondes heeft gewonnen. De anderen zijn uiteraard Merckx en Hinault, maar ook Anquetil, Contador en Nibali.

Talloze heroïsche duels zijn er in de Giro d'Italia op Lombardische bergflanken uitgevochten. De meeste voorname bergen zijn de Stelvio, Mortirolo en de Gavia. De laatste bekend van de sneeuwetappe van 1988 met een winnende Erik Breukink en een bevroren Johan van der Velde.

Elk jaar wordt de Ronde van Lombardije georganiseerd. Deze 'koers van de vallende bladeren' behoort met Milaan-San Remo, ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en Luik-Bastenaken-Luik tot de vijf klassieke monumenten op de wielerkalender. De wedstrijd wordt sinds 1905 verreden, kent twee Nederlandse winnaars (Jo de Roo en Hennie Kuiper). Beroemd is de Madonna del Ghisallo met haar wielerkerk op de top.

Felice Gimondi (Sedrina, 29 september 1942) is een voormalig Italiaans wielrenner. Hij won zowel de Tour de France, als de Giro d'Italia en de Vuelta a España. De in Sedrina bij Bergamo geboren Gimondi was als amateur al een verdienstelijk renner, met onder meer winst in de Ronde van de Toekomst. Hij brak volledig door in zijn debuutjaar bij de profs in 1965 toen hij als debutant de Ronde van Frankrijk op zijn naam schreef. Twee jaar later won Gimondi de Ronde van Italië; iets wat hij in 1969 en 1976 kon herhalen. In 1968 won hij ook de Ronde van Spanje, waarmee hij één van de zes renners is die alle drie de Grote Rondes heeft gewonnen. De andere vijf zijn Jacques Anquetil, Eddy Merckx, Bernard Hinault, Alberto Contador en Vincenzo Nibali. Gimondi, bijgenaamd 'de buizerd van Bergamo' en 'de Aristocraat', eindigde alle vijf keren dat hij deelnam aan de Ronde van Frankrijk in de toptien. Zijn laagste eindklassering was een zevende plaats en hij won in totaal zeven touretappes.

Gimondi reed niet alleen sterk in de grote rondes, maar hij was ook een specialist in eendaagse wedstrijden. Zo won hij tweemaal de Ronde van Lombardije (1966 en 1973). Parijs-Roubaix (1966) en Milaan-San Remo (1974) zette hij eenmaal op zijn palmares. In 1973 werd Gimondi wereldkampioen.