Het toeristische centrum van de regio ligt in het uiterste noorden: het schiereiland Gargano. Hier liggen de badplaatsen Vieste, Peschici en Mattinata. Het dichtbeboste binnenland heeft de status van nationaal park. Een andere veelbezochte badplaats is Gallipoli aan de Ionische Zee. De belangrijkste kunststad van de regio is Lecce dat als een van de belangrijkste baroksteden van de wereld beschouwd mag worden.

Ten zuidwesten van de regionale hoofdstad Bari ligt Alberobello met zijn bijzondere trulli. Deze witte ronde huizen met hun kegelvormige daken hebben de plaats veel bekendheid bezorgd. Het binnenland op de grens met de regio Basilicata, de Murge is woest, kaal en zeer dunbevolkt. De kuststrook tussen Barletta en Brindisi is het dichtstbevolkte deel van Puglia. De meest bezienswaardige steden zijn hier: Trani, Giovinazzo en Bisceglie. Op de hoogte van deze plaatsen ligt ook het bekendste bouwwerk van de regio: het achthoekige kasteel van Castel del Monte dat afgebeeld staat op de Italiaanse 1 eurocent. De van oorsprong Griekse stad Tarente is een belangrijke militaire haven en industriestad. Ten noorden van de stad strekken zich een aantal kloven uit, de zogenaamde Gravine. Massafra en Gravina in Puglia liggen in bij zo'n kloof, hier zijn eeuwenoude rotswoningen te vinden.

Zoals in de meeste zuidelijke regio's neemt wielrennen geen prominente plek in. Toch kende deze regio - afgezien van een enkele doorkomst in de Giro - een eigen ronde. De giro di Puglia. Een inmiddels lang geleden ter ziele geraakte etappekoers die voor het eerst in 1972 werd verreden en in Franco Bitossi haar eerste primi kende. Twee van de vier broers Pettersson completeerden het podium. Andere bekende winnaars zijn onder meer Saronni, Moser De Vlaeminck, Bontempi. Zijn konden na afloop de witte leiderstrui mee naar huis nemen. De laatste verreden Giro vond in 1998 plaats en kende een Zweedse overwinnaar met de naam van Glenn Magnusson. De wedstrijd heeft zo ongeveer alle data van de wielerkalender gezien. De meeste edities vonden in april plaats.

Dat de Giro ook deze regio aandoet is een vanzelfsprekendheid. Daar de regio vrij vlak is, zijn hier vaak de sprinters die hun wiel als eersten over de lijn duwen. Zo ook in 2013 als de zesde etappe start in Mola di Bari. Na een lange rit parallel aan de kust wordt een klein stuk het binnenland ingegaan. Het heuveltje kan het gezelschap sprinters verre van ontrusten en het is de Brit Mark Cavendish die in het kuuroord Margherita di Savio wint. De Giro van 2013 wordt gekenmerkt door slechte weersomstandigheden en kent een keur aan favorieten zoals Nibali, Gesink, Wiggins, Evans en Scarponi. De eerste dagen verlopen nat tot zeer nat. Als halverwege mei het Giro peloton de Alpen aandoet wordt regen sneeuw. De etappe met finish in Sestrière wordt ingekort. Het peloton finisht in de dichte mist boven op de Jafferau. Slechts de laatste 400 meter wordt in beeld gebracht. De winnaar wordt de goed rijdende Santambrogio - die enkele maande later wegens EPO gebruik uit de einduitslag van de ronde wordt gehaald. Ook de volgende etappe met finish op de Galibier wordt in eerste instantie ingekort, later toch weer volledig, zij het dat de laatste vier kilometer wordt geschrapt. Giovanni Visconti komt in deze epische sneeuwetappe als eerste in Frankrijk boven. De twee-na-laatste etappe over de Gavia en Stelvio wordt in eerste instantie ingekort en wordt vervolgens helemaal geannuleerd. De laatste echte etappe met finish op Tre cime di Laveredo wordt flink ingekort. Onder meer de Giau wordt geschrapt. Vincenzo Nibali wint in sneeuwomstandigheden en schrijft de Giro op zijn naam.