Toscana
TOSCANA
La Collista della Toscana
58. Abetone
(1388 m)
60. Le Tolfe
(323 m)
61. Monte Amiata
(1627 m)
62. Passo del Muraglione
(907 m)
63. Passo del Cisa
(1041 m)
65. Passo della Futa
(903 m)
66. Passo di Pradarena
(1579 m)
67. Passo del Lagastrello
(1200 m)
68. San Pellegrino in Alpe
(1622 m)
69. Santuario della Verna
(1128 m)
Toscane is één van de bekendste en meest toeristische regio's van Italië. Het is qua oppervlakte de vijfde regio na Sicilia, Piemonte, Sardegna en Lombardia en ligt ingeklemd tussen de Tyrreense zee en de Tosco-Emiliaanse Apennijnen.
Toscane is beroemd vanwege haar kunst en cultuur. Wereldberoemde schrijvers zoals Petrarca en Dante (de grondlegger van het huidige Italiaans), maar ook de kunstenaars annex wetenschappers Leonardo da Vinci en Michelangelo komen uit deze regio. De Toscaanse steden Pisa, Lucca, Firenze (Florence) en Siena trekken van mei tot en met oktober miljoenen toeristen vanuit de hele wereld. De vier meter uit het loot staande scheve toren van Pisa waar Galileo vermoedelijk zijn telescoop demonstreerde en de zwaartekracht testte. De Ponte Vecchio - de oude brug over de rivier Arno - is samen met de Duomo de grote toeristische trekpleister van Firenze.
Eeuwenlang voert Firenze een strijd uit met het kleinere Siena. Deze strijd wordt gesymboliseerd door de zwarte haan - il gallo nero - die het keurmerk is van de Chianti Classico wijnen. Geregeld vonden er veldslagen plaats. Op zeker moment vond men het welletjes. Er moest een grens komen. Op deze grens te stellen werd tegelijkertijd in Siena en Firenze een zwarte haan losgelaten. Het punt waar de dieren elkaar zouden treffen, zou vanaf dat moment als de officiële grens gelden. De bevolking uit Siena legde hun haan flink in de watten. De Firenziërs hielden hun zwarte trots hongerig, zodat deze snel op zoek ging naar voedsel. Dat maakt tot op de dag van heden het gebied van Firenze, door de hongerige zwarte haan, stukken groter dan van het concurrerende Siena.
Het kleine San Gigminano met haar hoge woontorens valt onder het werelderfgoed. Ook het door de Etrusken gestichtte Arezzo dient vanwege haar bouwwerken te worden vermeld. Ten zuiden van Siena ligt het beroemde gebied van de Crete Senesi. Een verlaten poel des doods. Achtergelaten door haar bewoners, gevlucht voor de vereenzaming en isolement. Het is een vreemde plek. Mooi van lelijkheid of desgewenst lelijk van mooiheid. Karakteristiek voor de Toscaanse plaatjes met de rollende heuvels gelijk aan hoge golven van donkere omgeploegde aarde. Op zichzelf niet zo’n vreemde gedachte, omdat 5 tot 2,5 miljoen jaar geleden dit de bodem van de zee was. Een slingerende weg kronkelt zich als een duivelse slang naar het dieptepunt van de hel, het krijtstadje Monte Oliveto, een plek waar de Benedictijnen zich in vroegere tijden terugtrokken.
De Toscaanse wijnen Chianti Classico, Brunello di Montelcino en de Vino Nobile di Montepulciano zijn naast de Barolo en Valpolicella de blikvangers van het Italiaanse wijnlandschap.
Wielrennen
Twee grote wielerkoersen doen Toscane jaarlijks aan. Beiden in maart. Als eerste de jonge klassieker Strade Bianche; een wedstrijd deels over de witte Toscaanse grindwegen ten zuiden van en met finish op het Piazza del Campo in Siena. Enkele dagen later wordt sinds 1966 in het noorden van Toscane de wedstrijd tussen de twee zeeën verreden.
In Gino Bartali (1914-2000) en Mario Cipollini (1967) heeft Toscane twee vooraanstaande wielrenners. De eerste was een klassementsrenner met onder meer overwinningen in Tour en Giro. Bartali was een zwaar gelovig man. Beroemd is zijn verhaal over het smokkelen van documenten in zijn frame voor het Italiaanse verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij kende in Fausto Coppi een waardig tegenstander.
Mooie Mario Cipollini was van een andere orde. Zijn specialiteiten: sprinten en vrouwen. Over hem doet het verhaal de ronde dat hij tijdens de Tour de France zijn hormonen niet onder controle kon houden met als gevolg een heftige avond met een prachtige dame. Om zijn nachtelijke escape te compenseren rijdt een vermoeide Cipollini de ganse dag in de aanval om vervolgens uitgeput de Tour te verlaten. Mooie Mario heeft overigens nooit de Tour uitgereden. Voor de eerste bergen en meestal na enkele klinkende sprintoverwinningen toog hij naar het Toscaanse strand.
