Veneto grenst aan tal van andere regio's en met een klein deel aan Oostenrijk. Grofweg valt de regio in drie stukken op te delen: de bergen (Dolomieten en Karnische Alpen), de Povlakte en de kuststrook. Het grootste meer van Italië, het Gardameer, ligt op de grens met Lombardije. De Dolomieten in het noorden behoren met haar orgelpijpvormige kammen tot Unesco werelderfgoed.

Textiel, landbouw en het toerisme vormen de hoofdbestanddelen van de economie van Veneto. Wat wijn betreft komt de regio na Toscana en Piemonte op de derde plaats vanwege de Valpolicella en de Prosecco. 

De meest bekende stad is Venezia (Venetië). Na de heerschappij van de Romeinen kwam deze stadstaat aan de macht. Deze macht en verkregen rijkdom hadden grotendeels te maken met het exclusieve handelsrecht met de Oriënt (het Oosten) en de kruistocht van 1204. Venezia is het meest bekend om de vele grachten (onder meer het Canal Grande), de dure palazzo en het San Marcoplein, vernoemd naar Marcus de evangelist en niet te verwarren met Marco Polo, de Venetiaanse handelaar en ontdekkingsreiziger. Met zijn vader Niccolò en oom Maffeo Polo bereisde hij tussen 1271 en 1295 voor Europa grotendeels onbekende gebieden zoals Perzië, China en Indië. Hij wist in dienst van de Mongoolse heerser Koeblai Khan unieke informatie over Azië te verzamelen.

Qua importantie staat Verona op nummer twee van de belangrijkste steden van Veneto. Het imposante Romeinse amfitheater (twee-na-grootste ter wereld) waar in vroegere tijden gevechten werden gehouden, fungeert tegenwoordig als theater en opera. Castelvecchio is een veertiende eeuws kasteel dat gelegen is in Verona, aan rivier de Adige. Het strategisch handig gelegen kasteel was in eerste instantie bedoeld om de macht van de familie Scaligeri te tonen. Later heeft het kasteel meerdere functies gehad. Uiteindelijk is in het kasteel tegenwoordig het Museo d'Arte gevestigd. Twee waarschijnlijk fictieve personen maken Verona nog groter: Romeo en Julia. Het beroemde verhaal van William Shakespeare over de onmogelijke liefde van Juliet Capulet en Romeo Montague, twee jongelingen uit elkaar vijandig gezinde families. Volgens de overlevering bevindt het balkon uit de beroemde scène zich in de Via Capella.

Andere beroemde steden zijn Vicenza, waar de beroemde metselaar en later architect Andrea Palladio (1505-1580) een aantal beroemde gebouwen heeft ontworpen én Padua, van oudsher een universiteitsstad met beroemde gebouwen zoals de Cappella degli Scrovegni en de Basilica di Sant'Antonia. Ook noemenswaardig zijn de opmerkelijke Colli Euganei - een heuvellandschap van reeds lang dode vulkanen temidden van het vlakke landschap van Noord-Italië.

De Giro del Veneto was een eendaagse wielerwedstrijd in Veneto. De wedstrijd werd voor het eerst in 1922 georganiseerd en maakt sinds 2005 deel uit van het Europese continentale circuit van de UCI, de UCI Europe Tour. De Ronde van Veneto werd in de maand augustus verreden. Sinds 2012 is de wedstrijd gefuseerd met de Coppa Placci en heet tegenwoordig Giro del Veneto-Coppa Placci. Bekende winnaars zijn Girardengo met vier eindzeges alsmede Coppi, Canazza en Rebellin met ieder drie overwinningen.

Cunego - il piccolo principe (de kleine prins), geboren op 19 september 1981 in Verona - werd in 1999 wereldkampioen op de weg bij de junioren in zijn geboorte- en woonplaats Verona. Hij is prof vanaf 2001. In 2004 werd hij op bijna hetzelfde parcours negende in het wereldkampioenschap voor profs.

Cunego's grote doorbraak vond plaats in het voorjaar van 2004. In een maand tijd won hij het eindklassement van de Ronde van Trentino nadat hij al twee etappes op zijn naam schreef, de Ronde van de Apennijnen en de Ronde van Italië, met vier etappes. Aan het eind van 2004 won hij ook nog de laatste wereldbekerwedstrijd, de Ronde van Lombardije. Hij eindigde 2004 als aanvoerder van de UCI-ranglijst.

In 2005 begon hij als één van de favorieten aan de Ronde van Italië, maar hij stelde teleur met een achttiende plaats in het eindklassement. Later werd bekend dat hij aan een lichte vorm van klierkoorts leed. Door een lange herstelperiode was het seizoen voor hem zo goed als voorbij.

In 2006 startte hij als één van de topfavorieten in de Ronde van Italië, na winst in de Ronde van Trentino en een derde plaats in Luik-Bastenaken-Luik. Maar hij stelde teleur met een vierde plaats op meer dan 18 minuten van winnaar Ivan Basso. Stilaan werd zijn Giro-winst in 2004 als een toevalstreffer beschouwd. Maar in zijn Tourdebuut bewees hij het tegendeel. Oorspronkelijk kwam hij naar Frankrijk om ervaring op te doen, maar toch verteerde hij de zware bergen goed. In de Alpen behoorde hij zelfs tot de beteren. Hij werd tweede in de rit naar Alpe d'Huez. En in de afsluitende tijdrit werd hij tiende, waardoor hij zich verzekerde van de jongerentrui.

In 2007 speelde Cunego niet zo'n grote rol in de Giro, waarin hij vijfde werd. Hij reed een knap najaar met een ritoverwinning in de Ronde van Duitsland en winst in de Ronde van Lombardije.

In april 2008 won hij een etappe in de Ronde van het Baskenland, de Baskische klimkoers Klasika Primavera én de Amstel Gold Race waarin hij debuteerde. De Giro d'Italia liet hij schieten om een goed klassement te kunnen rijden in de Ronde van Frankrijk, maar in de Tour kon hij geen potten breken. Na een val in de achttiende etappe kwam hij op grote achterstand binnen. Hij besloot 's avonds op te geven. Voorafgaand aan de rit stond hij veertiende in het klassement. In het najaar presteerde hij wel weer zeer goed. Hij behaalde zilver op het wereldkampioenschap wielrennen op de weg in Varese, en won drie weken later voor de derde maal in zijn loopbaan de Ronde van Lombardije.

In 2009 stelde Cunego opnieuw teleur bij zijn deelname aan de ronde van Italië. Wel won hij aan het begin van dit seizoen de 3de en 4de etappe in de internationale wielerweek en tevens het eindklassement. De Tour sloeg hij over, maar in de ronde van Spanje had hij weer een serieuze opleving. Hij won 2 bergritten. De achtste etappe naar de Alto de Aitanan zegevierde hij voor Robert Gesink en hij won de veertiende etappe naar de Pandera.

In 2010 kon Cunego weer geen potten breken en was de elfde plaats in de Giro het maximaal haalbare. In 2011 besloot Cunego zich nog een keer volledig op de Tour te richten. Zonder echt op te vallen reed hij naar een verdienstelijke zesde plaats in het eindklassement. Dit was tevens zijn laatste grote resultaat. In 2015 tekende Cunego een contract bij Nippo-Vini Fantini.

In de Ronde van Italië 2016 was Cunego lange tijd drager van de blauwe trui, als leider in het bergklassement. In de laatste bergetappe, één dag voor het einde van de Giro, verloor hij de trui echter aan Mikel Nieve.